Postępy Biochemii

kontakt z redakcją skład redakcji adres redakcji wskazówki dla autorów opłata za druk prenumerata w następnych numerach archiwum webmaster

Tytuł
Czynniki kontaktu układu hemostazy: badanie ewolucji molekularnej oraz nowe perspektywy terapeutyczne

Autor
Michał Błażej Ponczek
Katedra Biochemii Ogólnej, Wydział Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytet Łódzki, Łódź
Rok: 2010 | Tom: 56 | Numer: 1 | Strony:
Streszczenie
Przedsięwzięcia nakierowane na sekwencjonowanie całych genomów wraz z rozwojem informatyki umożliwiają odtwarzanie ewolucji układu krzepnięcia krwi z zastosowaniem metod bioinformatycznych. Na tej podstawie można stwierdzić, że system kontaktu krzepnięcia krwi wydaje się być ewolucyjnie młody, ukształtowany w pełni dopiero przed rozejściem się ssaków łożyskowych i torbaczy. Płazy, ptaki i dziobaki posiadają pojedynczy gen odpowiadający przodkowi czynnika XI i prekalikreiny. Opos ma zarówno prekalikreinę osoczową, jak i czynnik XI, podobnie jak ssaki łożyskowe. Czynnik XII pojawia się po raz pierwszy u płazów, jest obecny zarówno u dziobaka, jak i oposa, ale brak go u kury, prawdopodobnie wskutek utraty genu w linii prowadzącej do ptaków. Niedawne odkrycia przywróciły zainteresowanie wewnątrzpochodnym torem krzepnięcia krwi, gdy stwierdzono, że myszy z wyłączonym genem czynnika XII są chronione przed formowaniem się indukowanych doświadczalnie zakrzepów, nie wykazując jednocześnie zmian w obrębie parametrów prawidłowego krzepnięcia krwi. Proteazy kontaktu mogą być celem działania nowych leków przeciwzakrzepowych.

Powrót do: poprzedniej strony, strony głównej

[ skład redakcji | adres redakcji | wskazówki dla autorów | archiwum | w następnych numerach ]
© 2010 Postępy Biochemii

Tytuł Czynniki kontaktu układu hemostazy: badanie ewolucji molekularnej oraz nowe perspektywy terapeutyczne Autor Michał Błażej Ponczek Katedra Biochemii Ogólnej, Wydział Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytet Łódzki, Łódź Rok: 2010 \| Tom: 56 \| Numer: 1 \| Strony: Streszczenie Przedsięwzięcia nakierowane na sekwencjonowanie całych genomów wraz z rozwojem informatyki umożliwiają odtwarzanie ewolucji układu krzepnięcia krwi z zastosowaniem metod bioinformatycznych. Na tej podstawie można stwierdzić, że system kontaktu krzepnięcia krwi wydaje się być ewolucyjnie młody, ukształtowany w pełni dopiero przed rozejściem się ssaków łożyskowych i torbaczy. Płazy, ptaki i dziobaki posiadają pojedynczy gen odpowiadający przodkowi czynnika XI i prekalikreiny. Opos ma zarówno prekalikreinę osoczową, jak i czynnik XI, podobnie jak ssaki łożyskowe. Czynnik XII pojawia się po raz pierwszy u płazów, jest obecny zarówno u dziobaka, jak i oposa, ale brak go u kury, prawdopodobnie wskutek utraty genu w linii prowadzącej do ptaków. Niedawne odkrycia przywróciły zainteresowanie wewnątrzpochodnym torem krzepnięcia krwi, gdy stwierdzono, że myszy z wyłączonym genem czynnika XII są chronione przed formowaniem się indukowanych doświadczalnie zakrzepów, nie wykazując jednocześnie zmian w obrębie parametrów prawidłowego krzepnięcia krwi. Proteazy kontaktu mogą być celem działania nowych leków przeciwzakrzepowych.


Powrót do: poprzedniej strony, strony głównej
[ skład redakcji \| adres redakcji \| wskazówki dla autorów \| archiwum \| w następnych numerach ] © 2010 Postępy Biochemii