| kontakt z redakcją | skład redakcji | adres redakcji | wskazówki dla autorów | opłata za druk | prenumerata | w następnych numerach | archiwum | webmaster | ||||||||
|
||||||||||||||||
|
Tytuł
Autor
Zarówno fizyczne, jak i chemiczne wyniki badań wskazują, że DNA w różnych warunkach (między innymi w swej uwodnionej formie) może zachowywać się jak półprzewodnik pasm wąskich dziur/luk. Przeniesienie ładunku wzdłuż łańcucha DNA jest zależne od sekwencji nukleotydowej oraz odległości i możliwe tylko w przypadku idealnego sparowania obu nici. Wpływ na przenoszenie ładunku w obrębie DNA mogą mieć procesy tworzenia kompleksów z białkami, zarówno te zachodzące podczas normalnego przebiegu regulacji ekspresji genów, jak i te związane z procesami naprawy. Z drugiej strony, potencjały oksydoredukcyjne białek zawierających metale mogą różnić się znacząco w zależności od tego czy są one wolne, czy też związane z DNA. Do takich białek należą glikozylazy [4Fe-4S], enzymy z klastrem żelazowo-siarkowym, biorące udział w procesie naprawy DNA przez wycinanie zasad. Istnieje hipoteza, że zaburzenie przenoszenia ładunku w DNA jest sygnałem uruchamiającym szlaki naprawy DNA. W poniższym przeglądzie opartym na pracach Barton i współpracowników dyskutowana jest kwestia czy klaster [4Fe-4S] może uczestniczyć w procesie odnajdywania uszkodzeń DNA przez białka naprawy na zasadzie wykrywania zaburzeń struktury elektronowej. | |||
|
Powrót do:
poprzedniej strony,
strony głównej
|
|||
|
[ skład redakcji | adres redakcji | wskazówki dla autorów | archiwum | w następnych numerach ] © 2010 Postępy Biochemii |
|||